انسان شناسی

محراب عشق

جــــز خـــــــــم ابروی دلبر، هیچ محرابی ندارم جـــز غــــم هجــران رویش، من تب و تابی ندارم گفتـــــم انـــــــدر خواب بینم چهره چون آفتابش حسرت این خواب در دل ماند، چون خوابی ندارم

لذت عشق

لذت عشق تو را جز عاشق محـــزون، نداند رنج لذت‏بخش هجران را بجز مجنــون، نداند تا نگشتی کوهـــکن، شیرینی هجران ندانی نــــاز پـــــرورده، ره آورد دل پر خــــون نداند

گلزار جان

با که گویم غم دل، جز تو که غمخوار منی؟ همـــه عالـــــم اگرم پشت کند، یــار منی دل نبندم بـــــه کسی، روی نیارم بــــه دری تا تو رویــــــای منی، تــــا تو مدد کار منی

شرافت و فضیلت حضرت زهرا (ع)‏

کعبه مقصود

هـــر جا که شدم، از تو ندایی نشنیدم جـــز از بت و بتخــــانه، اثـــر هیچ ندیدم آفـــــاق پر از غلغله است از تو و هرگز بــــا گــــوش کر خود به صدایی نرسیدم

به مناسبت فرار شاه

کعبه عشق

از دلبــــرم به بتکـــــــده، نام و نشان نبود در کعبــــــــه نیز جلـوه‏ ای از او عیان نبود در خانقــــــــاه، ذکری از آن گلعذار نیست در دیــــــر و در کنیسه، کلامی از آن نبود

کعبه در زنجیر

خـــــار راه منــــــــــی ای شیخ! ز گلــــزار برو از ســـر راه من ای رنـــــد تبهکـــــــار، برو تو و ارشاد من، ای مرشد بــــی رشد و تباه؟! از بـــــرِ روی مـــن ای صوفــــی غدّار، برو

مفاسد و انحرافات اجتماعی

کتاب عمر

پیـــــــــــری رسید و عهـــــــــد جـــوانی تباه شد ایّام زنــــدگی، همــــــه صــرف گناه شد بیــــــــــراهه رفتـــــه پشت به مقصد، همــی روم عمــــری دراز، صرف در این کـوره راه شد

کاروان عشق

پـــــریشان‏ حالــــــی و درماندگیّ ما نمــی‏دانی خطا کاری ما را فاش بی پروا نمی‏دانی به مستی، کـــاروان عاشقان رفتند از این منزل برون رفتند از "لا "جانب "الّا"، نمی‏دانی

حفظ نظام و استمرار نهضت

قبله محراب

خــــــــم ابـــروی کجت قبله محــراب من است تاب گیســوی تو خود، راز تب و تاب من است اهـــــــــــل دل را به نیایش، اگــر آدابی هست یـــاد دیــــــــدار رُخ و موی تو، آداب من است

محفل دلسوختگان

عاشقم، عاشق و جز وصل تو درمانش نیست کــــــیست کایـــن آتش افــروخته در جانش نیست؟ جـــــز تو در محفل دلسوختگان، ذکــری نیست ایـــــــن حدیثـــی‏ست که آغازش و پایانش نیست

گنج نهان

بـــــــــــــــر در میکــــده با آه و فغان آمده ‏ام از دغـــل‏بــــــــازی صوفی به امان آمده ‏ام شیخ را گـــــو کــه درِ مــدرسه بربند که من زیـن همـــه قال و مقال تو، به جان آمده‏ ام

نامه امام به گورباچف

کعبه دل

تا از دیــــــار هستی، در نیستی خزیدیم از هــــر چه غیر دلبر، از جان و دل بریدیم با کــــــــــاروان بگویید: از راه کعبــه برگرد ما یار را به مستی، بیــــــرون خانه دیدیم

شهره شهر

بـــه کمنـــــــــد ســر زلف تو، گرفتار شـدم شهــــره شهر به هر کوچه و بازار شدم گــــــر بـــــــرانـــــــی ز درم، از در دیگـر آیم گــر برون راندی ‏ام، از خانه ز دیوار شدم

سرپرست جدید موسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی منصوب شد

خورشید جهان

بیدار شو ای یار، از این خواب گران بنگر رخ دوست را به هر ذرّه عیان تا خوابی، در خودیّ خود پنهانی خورشید جهان بُوَد ز چشم تو نهان

فارغ از عالم

فقـر فخر است اگر فارغ از عالم باشد آنکه از خویش گذر کرد، چه ‏اش غم باشد؟ طالع بخت در آن روز بـر آید که شبش یـــــــــار تا صبح ورا مونس و همــدم باشد

غمزه دوست

جــــــــز سر کوی تــــــو ای دوست، نـــــــدارم جایی در سرم نیست، بجز خاک درت سودایی بـــــــر در میکـــــــــده و بتکــــــــــده و مسجد و دیر سجــــده آرم که تو شاید، نظری بنمایی

خِرقۀ فقر

بر دَر میکده ام دست فشان خواهی دید‏ ‏‏پای کوبان، چو قلندرمنشان خواهی دید‏ ‏‏باز سرمست از آن ساغر می خواهم شد‏ ‏بیهُشم مسخرۀ پیر و جوان خواهی دید

عشقِ چاره ساز

حــــــــــــــدیث عشق تو، باد بهار باز آورد صبــــــــــــا ز طَرْف چمن، بوی دلنواز آورد طرب کنان گل از اسرار بوستان می گفت فسرده جان، خبر از عشق چاره ساز آورد