ارتش

آتش عشق

کیست کــــــــــــآشفته آن زلف چلیپا نشود دیده ای نیست که بیند تــــو و شیـــدا نشود نـــــــــــــاز کن، ناز که دلها همه در بند تواند غمزه کن، غمزه کـــه دلبـــر چو تو پیدا نشود

آفتاب نیمه شب

ای خوب رُخ که پرده نشینی و بی حجاب‏ ‏‏ای صَدهزار جلوه گر و باز در نقاب‏ ‏‏ای آفتاب نیمه شب ای ماه نیم روز‏ ‏ای نجم دوربین که نه ماهی نه آفتاب

جان جهان

بتو دل بستم و غیر تو کسی نیست مرا‏ ‏‏جُز تو ای جٰان جَهان دادرسی نیست مرا‏ ‏‏عاشق روی توام ای گُل بی مثل و مثال‏ ‏بخدا غیر تو هرگز هوسی نیست مرا

لیله القدر

توبه

دریای جمال

سر زُلفت به کناری زن و رُخسار گشا‏ ‏‏تا جَهان محو شود، خرقه کشد سوی فنا‏ ‏‏بسر کوی تو ای قبلۀ دل! راهی نیست‏ ‏ور نه هرگز نشوم راهیِ وادیِّ «مِنا»

دریا و سراب

مــــا را رهـــــا کنید در این رنج بی‏حساب بــــــــــا قلب پاره پاره و با سینه ‏ای کباب عمری گذشت در غم هجران روی دوست مــــــــــرغم درون آتش، و ماهی برون آب

گزیده ای از بیانات امام خمینی (س) در مورد صلح امام حسن(ع) با معاویه

خودسازی و مبارزه بانفس

راز نهان

داستــــــــــــــــــان غم من راز نهانی باشد آن شناســـد که ز خود یکسره فانی باشد بـــــــــــه خـــــــمِ طره زلفت نتوانم ره یافت آن توانـــــــد که دلش آنچه تو دانی، باشد

درگاهِ جمال

هــــر کجا پا بنهی حسن وی آنجا پیداست هــــرکجــــــــا سر بنهی سجده‏ گه آن زیباست همـــــــه سرگشتـــــه آن زلف چلیپای ویند در غم هجــر رُخش، این همه شور و غوغاست

امام حسن (ع)

خلوت مستان

دَر حلقۀ دَرویش ندیدیم صفائی‏ ‏‏دَر صومعه از او نشنیدیم ندائی

رازِ مستی

گشــای در که یار ز خُم نوش جان کند راز درون خویش ز مستی، عیان کند

تعلیم و تربیت

روی یار

این رهــــــــروان عشق، کجا مـــی‏روند زار؟ ره را کنــــاره نیست، چــرا می نهند بار؟ هـــــر جـــــا روند، جز سر کوی نگار نیست هــــر جـــــــا نهند بــار، همانجا بود نگار

کاروان عُمر

عُمر را پایان رسید و یارم از دَر دَر نیامد‏ ‏‏قصّه ام آخر شد و این غصّه را آخر نیامد‏ ‏‏جام مرگ آمد بدستم جام می هَرگز ندیدم‏ ‏ سالهٰا بر من گذشت و لُطفی از دلبر نیامد

باده

ماه رمضان شد می و میخانه بَر اُفتاد‏ ‏‏عشق و طرب و باده بوقت سَحر اُفتاد‏ ‏‏افطار بمی کرد بَرم پیر خرابات‏ ‏گفتم که تو را روزه به برگ و ثمر اُفتاد

تکرار مکرّرات

ای وازده ترّهات بس کُن‏ ‏‏تکرار مُکرّرات بس کُن‏ ‏‏بربند زبان یاوه گوئی ‏بشکن قلم و دوات بس کُن

معجز عشق

نــــــــــــاله زد دوست که راز دل او پیدا شد پیش رنـــــــــدان خرابــات چسان رسوا شد خـــــواستم راز دلم پیش خودم باشد و بس در میخـــــــــانه گشـودند و چنین غوغا شد

مستی نیستی

در محضــــــــر شیخ، یــــــادی از یار نبود در خـــــانقــه از آن صنم آثــار نبود در دیـــــــر و کلیســــا و کنیس و مسجد از ســـاقــــی گلعـــــذار دیــّار نبود

اگر بگذارد

قُم بدکی نیست از برای مُحصِّل‏ ‏‏سنگک نرم و کباب اگر بگذارد‏ ‏‏حوزۀ علمیّه دایر است و لیکن‏ ‏خانِ فرنگی مآب اگر بگذارد

در مَدح ولی عَصر«عج»

دوستان آمد بهار عیش و فصل کامرانی‏ ‏‏مژده آورده گل و خواهد ز بلبُل مژدگانی‏ ‏‏باد در گلشن فزون از حد نموده مُشک بیزی‏ ‏اَبر در بُستان بُرون از حد نموده دُرفشانی

میلاد گل

میلاد گل و بهـــار جـــــان آمد برخیز که عید می‏ کشان آمد خاموش مباش، زیر این خرقه بر جان جهان، دوباره جان آمد