خودخواهی‏

حکومت‏ و زمامداری

فرهنگ استعماری

مقام انسانیت

دَرِ وصل

ای دوست ببین حال دل زار مرا‏ ‏‏وین جان بَلادیدۀ بیمٰار مَرا‏ ‏‏تا کی در وصل خود برویم بندی‏ ‏‏جانا مَپسند دیگر آزار مَرا

پشتیبانی مردم

کار و کارگر

عبادت

قدس

پرده نشین

این قافله از صُبح ازل سوی تو رانند‏ ‏‏تا شام اَبد نیز بسوی تو روانند‏ ‏‏سرگشته و حیران هَمه در عشق تو غرقند‏ ‏ دل سوخته هر ناحیه بی تاب و توانند

جام چشم

تاراج کرد روی گُلش هستی مرا‏ ‏‏افزود چشم می زده اش مستی مرا‏ ‏‏افروخت آتشی به روانم ز غمزه اش‏ ‏بَر باد داد سرکشی و پستی مرا

عشق دلدار

چشم بیمار تو ای می زده بیمٰارم کرد‏ ‏‏حلقۀ گیسویت ای یار گرفتارم کرد‏ ‏‏سرو بُستان نکویی گُل گُلزار جمال‏ ‏ غمزه ناکرده ز خوبان همه بیزارم کرد

قبلۀ عشق

بهار شد دَر میخانه باز باید کرد‏ ‏‏بسوی قبله عاشق نمٰاز باید کرد‏ ‏‏نسیم قدس بعُشاق باغ مژده دَهد‏ ‏که دل ز هر دو جَهان بی نیاز باید کرد

اخگر غم

آن که ما را جفت با غم کرد، بنشانید فرد‏ ‏‏دیدی آخر پُرسشی از حال زار ما نکرد‏ ‏‏بر غَمِ پنهانْ اگر خواهی گواهی آشکار‏ ‏اشک سُرخم را روان بنگر تو بر رُخسار زرد

پرواز جان

گر بسوی کوچۀ دلدار راهی باز گردد‏ ‏‏گر که بخت خفته ام با من دمی همساز گردد‏ ‏‏گر نسیم صُبحگاهی رَه بکوی دوست یابد‏ ‏گر دل افسرده با آن سرو قد همراز گردد

حضرت امام علی(ع) در کلام امام خمینی(س)

آرامش قلوب

راه و رسم عشق

آنکه سَر در کوی او نگذاشته آزاده نیست‏ ‏‏آنکه جان نفکنده دَر درگاه او دلداده نیست‏ ‏‏نیستی را برگزین ای دوست اندر راه عشق‏ ‏رنگ هستی هر که بر رُخ دارد آدم زاده نیست

ابعاد و جامعیت شخصیت حضرت امیرالمومنین(ع) در کلام امام راحل

چماق زبان و قلم

نتایج صبر

پرتو عشق

عشق اگر بال گُشاید به جهٰان حاکم اوست‏ ‏‏گر کند جلوه دَر این کوْن و مکان حاکم اوست‏ ‏‏روزی از رُخ بنماید ز نهانخانۀ خویش‏ ‏فاش گردد که به پیدا و نهان حاکم اوست

آواز سروش

بر در میکــــــــده، پیمانه زدم خرقه به دوش تا شـــود از کفــــــم آرام و رَوَد از سر هوش از دم شیخ، شفـــای دل من حاصل نیست بایدم، شکـــــــــوه برم پیش بت باده فروش

راز بگشا

مرغ دل پر می‏زند تا زین قفس بیرون شود جــان به‏ جان آمد توانش، تا دمـی مجنون شود کس نــــــــــداند حال این پروانه دلسوخته در بــــرِ شمعِ وجود دوسـت، آخر چون شود؟

هست و نیست

عالم اندر ذکر تو در شور و غوغا، هست و نیست بــــــاده از دست تـو اندر جام صهبا، هست و نیست نــــــــور رخســــــــار تو در دلها، فروزان شد نشد عشق رویــــــت در دل هر پیر و برنا، هست و نیست