رازِ مستی

رازِ مستی‏

‏‏بُگشای دَر، که یار ز خُم نوش جٰان کُند‏

‏‏راز دَرون خویش ز مستی، عیان کند‏

‏‏با دوستان بگو که به میخانه رو کنند‏ 

 ‏تا یار از خمٰاری خود، داستان کند‏

‏‏بردار پَرده از دل غمدیده ات که دوست‏ 

 ‏اشک روانِ خویش ز دامن روان کند‏

‏‏با گل بگو که چهره گشاید به بوستان‏ 

‏تا طیر قُدس، رازِ نهان را بیان کند‏

‏‏جامی بیٰار بر دَر درویش بی نوا‏  

‏تا رازِ دلْ عیانْ بَرِ پیر و جوان کند‏

‏‏بلبل به باغ ناله کند، هَمچو عاشقان‏  

‏گویی که یٰار از غم فصل خزان کند‏

‏‏بگذار دَردمندِ فراقِ رُخ نگار‏

‏‏از دَرد خویش ناله و آه و فغان کند