شبِ وصل

یــــک امشبــــی که در آغوش مـــــاه تابانم
ز هر چه در دو جهان است، روی گردانم

بگیـــــر دامن خورشید را دمــــــی، ای صبح
کــــه مــه نهاده سر خویش را به دامانم

کد : 810 | تاریخ : 16 آذر 1399

یــــک امشبــــی که در آغوش مـــــاه تابانم   
ز هر چه در دو جهان است، روی گردانم

بگیـــــر دامن خورشید را دمــــــی، ای صبح   
کــــه مــه نهاده سر خویش را به دامانم

هــــزار ساغـــــر آب حیــــات خــــوردم از آن  
لبـــــان و همچـــو سکندر هنوز عطشانم

خـــــدای را کـه چه سرّی نهفته اندر عشق   
کــــه یــــار در بر من خفته، من پریشانم؟

نـــــدانــم از شب وصل است یا ز صبح فراق    
کـــه همچــو مرغ سحرگاه، من غزلخوانم؟

هــــــزار سال، اگـــر بگذرد از این شب وصل   
ز داستــــان لــــطیفش، هـــــــزار دستانم

مخوان حدیث شب وصل خویش را، "هندی"  
کـــــه بیمنـــــاک ز چشــــمِ بــــدِ حسودانم

انتهای پیام /*